Xayirli tun, Guest!
Soat: 01:22
LoginA'zo bo'lish
Library | Hikoyalar
1 2 Keyingi »

Nuriddin Ismoilov asari: “Shayton zanjiri” (21-qism)

Added:Aman (03.03.2021 / 23:36)
Rating:rating 1691 article (0)
Reads:109
Comments:0
Birdan otamning gapini esladim. «Bolam, zahru zaqqum juda ablah narsa. Uni ichgan odam o'z-o'zidan qahramonga aylanib ketadi. Qayoqdagi bo'lmag'ur ishlarni qilgisi keladi. Ana shundan ehtiyot bo'l. Avvalo, unga yaqinlashma. Mabodo… Bu hayotda nimalar bo'lmaydi deysan? Ana shunday mahali umuman teskari bir narsani o'yla. Hech qursa onangni», degandi otam.
«O'zingni qo'lga ol, Jasur. Hozir vaqti emas. Shunday ajoyib payt keladiki, o'shanda bilganingni qilasan», deya o'zimni-o'zim xayolan yupatdim. Chunki gapirib bo'lmaydi. Salgina pichirlaganimni ham eshitishlari mumkin. Ayniqsa, endi. Shefning yoniga har kim ham borolmaydi. Borgan odamni esa ming marta tekshirishadi.
Turk qo'shiqchisi to'g'ri borib, shef bilan achomlashib ko'rishdi, uning yonidagi stulga o'tirdi. Qandaydir qutichada sovg'a berdi. Shef qutichani ochib ko'rdi. Yoqdi, shekilli, qo'shiqchining yelkasiga qoqib qo'ydi va unga ham ichkilikdan quyib berdi. Qo'shiqchi o'zini u yoqdan-bu yoqqa tashlagan bo'ldi. So'ng qadahni oldi. Voy, yaramas, menga bir fujerni ichirgandi. Unga bo'lsa, kichkinagina qadahcha berildi.
Qo'shiqchi bir ho'plab qo'ydi va o'rnidan turdi-da, sahna tomonga ildam yurib keta boshladi.
Uni Lolichka, sohibjamol va yana bir qancha go'zallar sahna yonida kutib turishardi.
Mening ko'zim tina boshladi. Biror nimalar yegim keldi. Yemasam, iloji yo'q. Yiqilib tushaman.
— Ko'zim tinyapti, — dedim mikrofonchaga.
— Hmm, o'tkirlik qilib ketdimi? Ochko olishning o'zi bo'lmaydi. Yaxshi, qovun tushirib qo'yma yana. Uyning ikkinchi qavatiga ko'tarilib, ul-bul yeb ol. O'zingga kelishing bilan orqangga qayt.
Engil tordim va uy tarafga qadam bosdim. Ammo ikki qadam tashlab, birdan to'xtadim. Chunki boshim aylanib, oyoqlarim qiyshayib ketaverdi. «O'ldim. Sharmanda bo'ldim», deya xayolimdan o'tkazdim hamda ko'zimni katta-katta ochdim-da chuqur-chuqur nafas oldim. Endi yursam bo'ladi. Lekin qo'rqyapman.
— Yordam kerakmi? degan ovoz keldi naushnikdan.
— O'zim eplayman, — deya javob qaytardim.
Ildam yurib boryapman. Tebranmaslik uchun harakat qilyapman. Yetib olaman. Birinchi bo'lib «Coca-cola» ichaman. Shu tarqatadi, deb eshitgandim. Ham chanqaganman, chanqog'im qoladi.
Etdim. Tutqichni ushladim. Ana shu mahal orqaga yiqila yozdim. Ag'namadim. Ichkariga kirdim. Safdoshlarimdan ikkitasi kutib turgan ekan. Birdan qo'ltig'imga kirishdi va ustimdan kulishdi.
— Shefning nafasi o'tkirligini bilmasmiding? Bittada ag'dardi, qoyil! — deyishdi ular.
— Ichim yonib ketyapti. Tezroq olib chiqinglar, — dedim ularga.
Avval bostirib-bostirib ikki fujer «Coca-cola» ichdim. So'ng zo'r pishgan go'shtlarni og'zimga tiqa boshladim.
Menga yordamlashgan qo'riqchilarning ham qorni och edi. Ular ham xuddi men kabi shu paytgacha tuz tatishmagan. Havaslari keldi va mumkin bo'lmasa-da, stol ustidagi narsalardan yeyisharkan.
— Hammasini sening bo'yningga ag'daramiz, — deyishdi.
Men ularning gapiga e'tibor ham bermadim. Asta-sekin nafsim qona boshladi. Qandaydir tetiklashganga ham o'xshadim.
— Shefga nima deding, ja seni siyladi, — dedi yigitlardan biri.
— Hech nima. Anavi turkning kelganini aytdim.
— Shu gaping uchun quyib berdimi?
— Kayfiyati zo'r ekan.
— Qulog'ingga bir nima dedi-ku!
— «Sening yoshingda to'ldirib bitta olganman. Sen ham ol», dedi.
— Keyin-chi?
— Keyinini ko'rgan bo'lsang kerak?!
Shunday dedimu og'zimdagi luqmamni chaynashdan to'xtadim. Shef menga shivirlab gapirganida mikrofoncha, naushnik bor edi. Demak, uning nima deganini aloqa markazidagilar eshitishgan. Shubhasiz, Sharifga otasining gaplari yetkaziladi. Mening gaplarim ham. Xatoga yo'l qo'ymadimmi?
Beixtiyor qo'lim qip-qizil, o'tkir zahru zaqum to'ldirilgan idish tomonga ketdi.
Uni oldim. Idishga quydim.
— Hov bola, — dedi yigitlardan biri, — haddingdan oshma! Nima qilyapsan?
Qarasam, qadah labimning yonginasida turibdi. Uni darrov stolning ustiga qo'yib:
— Xayol qochibdi, — dedim.
— Bas. Endi tur o'rningdan. Indamasa, dumalab qolguncha tortadiganga o'xshaysan. Keyin boshimizga balo bo'lasan.
— Yo'g'-e, nima deyapsizlar? — deya sharbatdan bir ho'plagan edim hamki, ko'zim Sharifga tushdi. U zinadan ko'tarilib bo'lgan edi. U hatto zina tutqichidan ushlab, suyanishga ham ulguribdiki, sezmabman. Ichimda bir nima chirt etib uzilganday bo'ldi. Salobat bor ekan-da, shunda ham. Yo'qsa, sekin o'rnimdan turmasdim. Yana bir ajablanarli tomoni, u mast emas edi. Holbuki, jon-jahdi bilan, oldi-orqasiga qaramay, sipqorayotgandi anavi zormandadan.
— Bemalol… Yoqimli ishtaha! Ikki yuz foiz maishat qilishing mumkin! Chunki boplab qo'yding! — dedi u.
Men qizarib, qog'oz sochiqchaga qo'limni arta boshladim.
Sharif esa irjaygancha bir-bir qadam bosib, yonimga keldi-da, yelkamga qo'lini qo'ydi hamda boshqalarga o'girilib:
— Hammang qorangni o'chir. Jasur ikkimizning gapimiz bor, — deya burnini tortib qo'ydi va menga yuzlanib, yelkamdan bosdi:— O'tir, og'ayni, o'tir!
Men o'tirdim. U ham stolini yaqinroq surib o'tirdi.
— Endi quy, ikkkalamizga ham. Hech qachon qo'riqchilar bilan otamlashmaganman. Sen bilan bi-ir to'qishtiraylik.
— Xo'jayin, shunchaki, tashqarida olganim zo'rlik qilgandi, shuni bosish uchun…
— Bilaman, bilaman, osmondan tushgan odammasman. Sen aytganimni qilaver, hammasi zo'r bo'ladi, — deya gapimni bo'ldi Sharif.
Men ikkita qadahga quydim.
— Menga qara, — dedi Sharif qadahlardan birini olib, — shef nima dedi?
— Hech nima…
— Hmm, hech nima degin. Meni ahmoq desang, qattiq adashasan. Gapir!
— Ichganimni shotlandlarniki dedi. «O'zim olib kelganman, bitta mazasini ko'rasan-da, aytasan. Lekin boshqa birovga gullab yurma», dedi.
— Shunaqami? — deya menga qarab tirjaydi Sharif. — Unda zo'rsan. Shef hatto menga ham shu paytgacha bunaqa iltifot ko'rsatmagan.
— O'z farzandiga ich, demaydi-ku!
— To'g'ri gaping. Miyang ishlaydiganga o'xshaydi sen bolaning. Aytgancha, uning yoniga nimaga bording?
— Qo'shiqchining kelganini yetkazish uchun.
— Birov senga borib ayt, dedimi?
— Yo'q!
— Unda nega bording?
— Hamma o'yinga tushib, sovg'a-salomlar va boshqa yo'llar bilan shefga o'zlarini yaxshi ko'rsatishga urinyapti. Shunga men ham ochko olvolayin, degandim-da!
— Obbo! Zo'r bola ekansan-ku! Qani endi shu gaping uchun bitta-bitta oldik!
U qadahidagini bir ko'tarishda yutdi. Keyin gazak yedi-da, boshini sarak-sarak qilib iljaydi.
— Lekin dangal gapirganing uchun senga gap yo'q. Mening oldimda ham obro'ng oshdi, sen bolaning. Iya, nimaga haligacha qo'lingda ushlab turibsan? Olmaysanmi? Yo mening darajam shefnikidan pastmi?
— Yo'g'-e, mana!
Avval otasi yutishga majbur qilgandi, endi o'g'li.
— Ana, bor ekansan-ku, og'ayni. Bitta gap, — deya Sharif qadahlarni qonday qip-qizil suyuqlikka to'ldirdi yana, — agar gaplaringning hammasi rost bo'lsa o'sasan! Yo'qsa, oyog'ingni osmondan ko'rasan. Tushundingmi?
U meni qistamadi. O'zi ichdi. So'ng menga ich, deb qo'li bilan ishora qildi.
— Yana bir narsa, — dedi so'ngra lab-lunjini artarkan, — otamga sotqinlik qilmay, ayni paytda menga ham otamni himoyalab gapirgan bo'lsang, omading kelibdi!
U gapirayotganida
Download txt | fb2
1 2 Keyingi »
telegram
© CHIROYLI.COM, 2012-2021™