Xayirli tun, Guest!
Soat: 00:49
LoginA'zo bo'lish
Library | Hikoyalar
1 2 3 Keyingi »

BEFARZANDYIGITNING KO'RGAN KEChIRGANLARI…

Added:admin (26.11.2017 / 09:27)
Rating:rating 707 article (0)
Reads:627
Comments:0
O'ttiz beshlarni qoralagan bo'ydor, keng yelkali, ozg'in bo'lsa-da, chayir Mehmonali tun yarmidan oqqanda gandiraklab uyga kirib kelganda xotini Mastura hali uyg'oq edi. Qalin to'shakda tizzalarini quchoqlab o'tirgan ayolning ko'zlari uyqusizlikdanmi, yig'idanmi, qizarib ketgandi.
Ayol to'shakdan turib, erining qo'lidan tuproqqa belangan kostyumni oldi va dahlizga qarab yurdi. Ammo Mehmonali uning yo'lini to'sdi.
— To'xta! — dedi u xo'mrayib. — N-nimaga uxlamading?..
— Sizni kutib o'tirdim, — javob qildi Mastura.
— Nega kutasan?
— Kutdim-da!..
— Bundan keyin kutma, tushundingmi?!. Sen… Meni kutishga arzimaysan!..
Mastura indamadi. Nima desin? Turmush qurganlariga besh yildan oshdi. So'nggi paytlarda har kuni shu ahvol: Mehmonali nuqul ichib keladi, farzandsizligidan nolib yo yig'laydi, yoki janjal ko'taradi.
— Hadeb tug'mayotganimga pisanda qilaverasizmi?!. — Mastura alam bilan yuzini ters burdi. — Nima qilay? Do'xtirlar soppa-sog'siz deganini eshitdingiz-ku o'zingiz. Irim-sirimlarni qilayotgan bo'lsam… Yana nima qilay?..
— Ha-a, bilaman!.. — o'shqirdi Mehmonali. — Men… mendan!.. Shuni aytmoqchimiding?.. Lekin bilib qo'y, do'xtirlaring gapiraveradi!.. Men baribir isbotlayman!.. Erkakligimni isbot qilaman, bidingmi?!.
— Keling, achchiq-tirsiq qilib yurmaylik, ajrashib qo'ya qolaylik! — dedi Mastura chidolmay. — Qiynalib ketdim, axir!.. Men nima qilay-y?.. Qo'limdan nima keladi?..
— Nima?.. — xezlanib Masturaga yaqinlashdi Mehmonali. — Boshqaning qo'yniga kirging kep qoldimi?.. Boshqadan tuqqing kep qoldimi?..
— Bas… Dodlab yuboraman! — yig'lamsirab eriga tik boqdi Mastura. — Gapirmang, gapirmang!.. Iltimos!..
— Men… Seni yaxshi ko'raman, Mastu!.. — xotinining iyagini siqimladi Mehmonali. — Faqat mendan… Ha, mendan tug'ishing kerak!..
Mastura ortiq bir so'z demadi. Kuchi ko'ziga yetdi — ko'rpaga burkanib piq-piq yig'ladi.
* * *
Ertasi kuni Mehmonalining ishi unmadi, boshi xumday, oyoqlarini zo'rg'a sudrab bosardi. Kuz esa kutib turmaydi, xirmonda uyulgan paxtani kechgacha pritseplarga ortib ulgurishi kerak…
Xayriyatki, peshinda besh kunlik maoshlarini tarqatib qolishdi. Shu bahona shomga qolmay o'zidan uch-to'rt yosh katta sherigi O'rinboy aka bilan sudralib do'konga bordi. Ikkovi ikki shisha sharobni qo'ltiqlariga qisgancha ariq bo'yidagi sada ostiga cho'kishdi. O'rinboy aka cho'ntagidan sarg'aygan gazeta olib maysa ustiga to'shadi. Mehmonali bir shishani ochib ikkita stakanga bo'lib quydi…
— Uka, keyingi paytlarda xafaday ko'rinasan-a? — so'radi biroz qizishib olganlaridan so'ng O'rinboy aka. — Ja xushchaqchaq yigit eding, latifagayam to'n kiydirarding, nima bo'ldi, o'zi?
— Hayot shunday qilib qo'yarkan-da, aka. — dedi Mehmonali lablarini artib.
— Hayotga nima qipti? Kelin tuppa-tuzuk bo'lsa, oriyatli, menikiga o'xshab orqangdan soyaday ergashmasa, bo'lar-bo'lmasga janjal ko'tarmasa… Yana nima kerak senga?
Mehmonalining manglayi tirishdi.
— Siz bilmaysiz-da!.. Darvozadan kirib borganingizda bolalaringiz yugurib chiqadi, to'g'rimi? Mening kimim chiqadi, aka?.. — kayfi osha boshlagan Mehmonalining ko'zlarida yosh g'iltilladi. — Besh yildan beri o'ylayverib ezilib ketdim-ku, aka!.. Yo'q!.. Men… Men bepusht ekanman!..
— Qo'y, bo'lmag'ur gapni gapirma! — Mehmonaliningelkasiga qoqdi O'rinboy aka. — Xudoning karami keng. Do'xtirlar aytaveradi-da!.. Odamning ichiga kirib chiqibdimi o'shalar, valdirayveradi-da. Hammasi Xudodan.
— E, bormagan joyimiz, bosh urmagan toshimiz qolmadi, necha marta qon chiqardim, dam solingan suvlardan ixlos qilib ichdim. Qani? Foydasi yo'q-ku!..
— Menga qara,etimxonadan bola asrab olsang-chi?.. —dedi O'rinboy aka. — Hoziretim kammi? Mehrga zor sho'rliklar, savob bo'ladi. Boqib katta qilsang farzand-da!..
— Yo'q, men o'zimning bolam bo'lishini istayman. Yetimxonadagi bolalar aqlini tanib qolgan, kimning kimligini baloday ajratadi.
— Unda… Tug'ruqxonaga bor. Eshitishimcha, bir xil ayollar tug'ib, bolasini sotib ketisharmish.
— Aka, tushunsangiz-chi, — zorlandi Mehmonali, — Pushti kamarimdan bo'lganigaetarmidi, axir!?. Bir kun meni ko'rolmaydiganlar asrandi farzandimga bor gapni aytib qo'ysa, nima bo'ladi?.. Seni sotib olganman, deb qanday aytaman?
— Sen aytma, — qo'lini siltadi O'rinboy aka. — Odamlar gapiraveradi-da!.. Elning og'ziga elak tutasanmi?
— Yo'q, baribir… bo'lmaydi. O'zimning bolam boshqacha… Boshqacha…
O'rinboy akaga kamlik qildimi, yo badani qizidimi, harqalay, Mehmonalini qo'yarda-qo'ymay qayta do'konga sudradi…
Ular tarqalishganda tun yarmidan oqqandi.
* * *
Tong otganda Mehmonali to'shakda bir zambil loyday sulaygancha yotar, boshi tars yorilgudek azob berar, biroq shu ahvolidayam miyasida O'rinboy akaning aytgan gaplari tinimsiz aylanar, o'ylagani sayin hamshishasiga nafrati qaynab-toshardi. “Bola sotib ol, deydimi? — Mehmonali ichida g'udranib, qarshisida jimgina choy qaytarayotgan Masturagaer ostidan boqdi. — Birovning bolasini boshimga uramanmi? Oyday xotinim bor, uni yaxshi ko'raman… Bekorga kecha xafa qilib qo'ydim-da. Nega kayfim oshsa Masturaga o'shqiradigan bo'lib qoldim? O'zimda-ku hamma ayb!..”
— Kechir, Mastura! — dedi Mehmonali boshini ko'tarib. — Kecha seni xafa qilib qo'ydim. Ko'proq ichib yuboribman…
— Doim shunaqasiz, — qovoq uydi Mastura. — Ichib olsangiz, menga nayzangizni sanchaverasiz. Axir, men nima qilay? Qo'limda bo'lsa, o'ntalab tug'ib tashlamasmidim?..
— Mayli, qo'y endi shu gaplarni!.. Meni bilasan-ku, o'ylamay gapirib yuboraman…
Mehmonalining gap og'zida qoldi — darvoza lang ochilib hovliga tog'asi Saminboy aka kirib keldi. U qo'lida nimalardir to'la xaltani ko'tarib olgan, ko'zlari javdirab uy egalarini qidirardi.
Mehmonali yugurgancha unga peshvoz chiqdi.
— Ie, dalaga chiqmadingmi? — so'radi tog'asi Mehmonali bilan so'rasharkan. — Yo tag'in ichdingmi?..
Mehmonali indamadi, tog'asining fe'li unga ma'lum, tap tortmay koyishga o'tadi, nasihat qiladi. O'zining qanday boyib ketgani-yu, Mehmonalining “odam bo'lmagani”ni yuziga solib javraydi.
“Nega tog'am… Bu mahal keldiykan? — xayolidan o'tkazdi Mehmonali uni so'riga boshlarkan. — Yana mol-mulki bilan maqtanmoqchimi?..”
— Xo'sh, jiyan, ishlar qalay? — so'radi tog'asi o'rtadagi jimlikni buzib. — Kecha kelinni koyiganmishsan? Nima bo'ldi?
— Hech gap yo'q, — dedi Mehmonalier chizib. — Shunchaki…
— Kamroq ichish kerak anavi zormandani. Hali biror aroqxo'rning boshida shox o'sib chiqmagan. Seniyam shoxing chiqmaydi. Qishloqda obro'ying bir pul bo'lgani qoladi, xolos… Bo'pti, men boshqa bir ish bilan kelganman.
— Qanday gap ekan? — hushyor tortdi Mehmonali. — Yaxshi gapmi?..
— Endi, jiyan… Mana, yoshing ham qirqqa boryapti. Sen tengilar hademay qiz chiqaradi, kelin tushiradi. Endi buyog'ini o'ylab ko'radigan vaqtetdi, shekilli?..
— Nima qilay, tog'a?..
— Men Masturani yomon demayman, esli-hushli, uyim-joyim deydigan ayol. Biroq o'rtada bola bo'lmagandan keyin… Xullas, ajrashib bir-birlaringni sinab ko'rmasalaring bo'lmaydi. Nima bo'lgandayam jigarimsan — ichim achiydi-da senga. Og'ziga kuchi yetmaganlar shundan gap
Download txt | fb2
1 2 3 Keyingi »
telegram
© CHIROYLI.COM, 2012-2021™